می توان تنها برای چیدن یک سیب سرخ،شاخه ی سبز درختی را گسیخت...

می توان هم قدم با آسمان ابری خاکستری،همچو بغض سرکشی افسار گسیخت...

می توان با اشک های حلقه در چشمان تر،هم چو یک دیوانه...یک سرمست...بر لحظه های هیچ در هیچ،پوچ در پوچ...خنده ای مستانه آواز کرد...

می توان بارید و بارید،تا سحر،تا فجر...می توان با اشک های بی حساب،رنگ سرخ لحظه ی خونین غم را شست...

می توان با نعره ای مستانه...

                                      همچو یک مجنون آشفته...

                                                                  این سکوت محض را در هم شکست...

می توان در خلوت یک ۴ دیوار عبوس،عاشق و معشوق یک افسانه بود...

می توان در خلسه ای معراج کرد،می توان در چارچوب پنجره،هر سحر،هر صبح،هر لحظه...در طلوع و در غروب و شام...."خدا" را دید!

می توان در لحظه ی میلاد یک نوزاد....در نگاه ساده ی هر کودک سرمست...رعشه ی دستان پیری خسته حتی...به خدا و عشق "ایمان" یافت...

می توان...!آری می توان!اما...